Daar sta je dan, op je 36^e, voor het eerst in je leven bij de kaakchirurg. Nooit een gaatje gehad, ondanks de hoeveelheid drugs en suiker die erin is gegaan. Ik lijk hiermee een wandelend bewijs dat de kwaliteit van het gebit genetisch bepaald moet zijn. Mensen zeggen dat je, ter verdoving, één of twee prikkies in je bek krijgt en dat ze daarna met een beetje snij- en trekwerk zo je verstandskies eruit halen. Nou, deze stoere jongen peerde hem toen het zover was. 

‘s Ochtends, onderweg ernaartoe, had ik nog nergens last van. Dat begon pas in de auto, werd erger toen ik dat walgelijke gebouw binnenliep, en liep extreem hoog op toen ik op de vierde verdieping de lift uitstapte: de verdieping waar de kaakverminkingen plaatsvinden. Daar begon ik te zweten en dienden de gedachtes zich aan voor een wegtrekker. Beginnende angst, vergezeld met een hoge hartslag en zweethanden, werd spoedig een staat van tunnelvisie. Met ‘beginnende’ paniek meldde ik me bij de blonde dame aan de balie en ik ging zitten. De paniek verliet het beginnende stadium, groeide als kool en in gedachten had ik het pand allang verlaten.

Een paar minuten later, tijdens het maken van de gebitsfoto, gaf ik maar vast aan dat de kans groot was dat ik ertussenuit zou knijpen. Behandeld worden onder invloed van een roesje kon namelijk niet nu. Dat had ik al gevraagd. Daarvoor moest ik over een paar maanden terugkomen. Ik zei dat ik er nog even over moest nadenken, of ik de ingreep zónder wilde ondergaan, maar ik wist allang dat ik pleite zou gaan. Toen werd ik geroepen door de chirurg en twee dames, assistentes of zo. Ik zat onderhand compleet in de survivalmode door de stress. Eenmaal in de slachtstoel doemden er beelden op van hoe ik de tent kort en klein sloeg. Toen peerde ik hem. Ja jongens, we hebben het hier wel over een serieuze ingreep; een verstandskies die op kwaadaardige manier ‘het pand’ moet verlaten.

Wat een pussy, hè? Maar dit verhaaltje heeft wel een achtergrond. Dit was namelijk de eerste keer dat ik na een aantal jaren weer een medische ingreep zou ondergaan. Ik had wel verwacht dat ik het niet fijn zou gaan vinden, maar ik had niet verwacht dat het zó kut zou zijn. Ik heb de tandarts overigens altijd al kut gevonden. Het schoonmaken alleen al, waar ze met allemaal spulletjes van alles wegkrassen. Tandsteen. Heerlijk, met al die piep- en krasgeluiden die daarbij vrijkomen. Nog fijner als ze dan ook nog even een zenuwtje aantikken.

Maar mijn heftige reactie die dag kwam niet door mijn helse ervaringen met het verwijderen van tandsteen. Ik kreeg namelijk, in de stoel bij de kaakslager, allemaal herinneringen aan mijn ziekenhuistijdperk als kreupele; negen zware operaties in een paar jaar tijd, drie opgelopen ziekenhuisbacteriën, extreme pijnen, ontstoken aderen door (interne) infusen, gif onder de naam medicijnen, medische fouten en permanente zenuwschade. Kortom: pure ellende en geestelijke marteling, waarbij ik bijna tot aan de dood toe afgebroken ben.

Mijn vertrouwen in de zorg is hierdoor vrijwel compleet verdwenen en bij deze eerste blootstelling, of trigger, aan mijn traumatische ervaringen op medisch vlak bleek hoe diep het nog zit. Ik vertoonde bij de kaakchirurg symptomen van PTSS. Google maar, heb ff geen zin om het uit te leggen. Iets met posttraumatische stress. In de stoel bevond ik mij vooral in de vluchtmodus en ik ben weggegaan, gevlucht dus, voordat het in de vechtmodus over zou gaan. Dat zou niemand daar verdiend hebben, als Timo was gaan flippen. Het is duidelijk dat hier ooit nog eens iets mee gedaan moet worden, EMDR-therapie (traumatherapie) of zo.

Twee maanden later

Ik was een dag te vroeg. Lekker geregeld weer, Timo. Een dag later was er ook gezeik, want blijkbaar had ik iemand mee moeten nemen. Of ik de folder had gelezen, werd er gevraagd. Dusss… Nou, alles verliep dus lekker en mijn moeder kwam mij uit de brand helpen, door erheen te komen. Ze waren daar overigens echt niet aardig tegen mij, maar ik waarschijnlijk nog minder aardig tegen hen door mijn hoge stresslevel voor deze enórme ingreep (één verstandskies).

Vlak voor de narcose vroeg ik of ik propofol zou krijgen. Ja ja, dokter Timo heeft in zijn gebruikersjaren alle soorten drugs en medicijnen (drugs dus) bestudeerd, dus ik wist dat het propofol zou worden. Toen zei de man dat ik ook blablabla-fentanyl kreeg, een of andere variant van fentanyl; het allersterkste opiaat. Ik vertelde dat dit niet heel handig was omdat ik zwaar verslaafd ben geweest aan opiaten. Toen kwam het bekende verhaal: dat het een niet-verslavende vorm van fentanyl zou zijn. DIT IS BELACHELIJK! Hoe dúrven ze opiaten, welke dan fucking ook, tegenwoordig nog steeds niet-verslavend te noemen? ALLE opiaten zijn extreem verslavend, laat staan fentanyl!

Ik onderging het maar gewoon en werd voor tien seconden zo high als een kolibri. Vijf minuten later kwam ik uit de narcose. Ja ja, zo lang duurde deze helse ingreep! Voor een minuutje of twee was ik nog stoned en ervoer ik cravings naar meer. Op dat moment besloot ik dat ik anesthesioloog moest worden, want dan zou ik onbeperkt toegang hebben tot intraveneuze fentanyl. Gelukkig was ik kort hierna weer normaal en was het idee voor deze carrièreswitch weer uit mijn hoofd verdwenen. Ook waren de cravings verdwenen. Ik voelde mij alleen nog even verdrietig, want het was niet fijn om weer zo geconfronteerd te worden met de werking en het effect van opiaten. Ik heb nou eenmaal blijvend een slechte relatie met dit soort spullen en dat was voor heel kort weer sterk voelbaar geweest. Het voelde eventjes als ‘vanouds’, maar met een donker randje. Zoals vanouds dus, want vroeger had alles chronisch een ‘donker randje’. Gelukkig sta ik tegenwoordig écht ver van gebruik af (klopt even af), dus was deze ervaring geen bedreiging voor mijn verdere geestelijke herstel van verslaving.

Astrologische toevoeging: Cheiron.

Cheiron is in de astrologie de gewonde genezer en onze grootste (zielen)wond. Sommigen zeggen dat deze wond niet kan helen, anderen zeggen van wel. Maar hij verdwijnt nooit helemaal. Er blijft altijd een litteken zichtbaar of voelbaar. De wond kan zowel fysiek als psychologisch zijn.

Met bijvoorbeeld Cheiron in het elfde huis (het huis van groepen, gelijkgestemden, verenigingen, et cetera) kan het zijn dat iemand vroeger in groepen gepest is, of buitengesloten werd. De persoon kan zich dan in de toekomst minder fijn voelen in een groot gezelschap en zal zich beter voelen bij een-op-een-contacten.

Bij iemand met Cheiron in het eerste huis (onder andere het lichaam) is de wond vaak direct zichtbaar, zeer vroeg in het leven ontstaan en eventueel zichtbaar op het hoofd, in het gezicht.

Cheiron staat niet alleen voor de wond, maar ook voor het helende vermogen van iemand. Mensen bij wie Cheiron vrij centraal staat in de horoscoop, doen vaak een beroep waarbij ze anderen helen: van arts in een ziekenhuis tot energetisch healer of therapeut.

De naam Chiron, the wounded healer (op zijn Engels) laat ook direct al zien dat ervaringsdeskundigen onder Cheiron vallen. Ik dus ook.

Bij mij is Cheiron bijvoorbeeld zeer sterk verbonden met Mercurius, dé planeet die heerst over communicatie.

Ik stotterde vroeger en voelde mij niet gehoord. Veel later in mijn leven ben ik anderen gaan helpen door middel van communicatie (schrijven, spreken, begeleiden (middels woorden).

Bepaalde transits van Cheiron kunnen een wond veroorzaken, of de wond weer openhalen. Dit is dan een reminder dat er nog iets geheeld mag worden. Ook kunnen er transits lopen die juist helend kunnen zijn, zoals een Jupiter transit op Cheiron. Dit zijn dan goede momenten om bijvoorbeeld therapie te volgen of een ingreep te krijgen. Het kan zijn dat er in die tijd dan iemand op je pad komt om hier iets mee te gaan doen.

Het bericht Medisch Trauma verscheen eerst op Timo Eichholtz (Test).

Het was voor mij wel even spannend om deze blog te schrijven en te publiceren. Eentje puur en alleen over astrologie. In andere blogs koppelde ik wel al astrologische standen, plaatsingen en betekenissen aan bepaalde processen waarover ik schreef, maar deze keer wilde ik hem in zijn geheel wijden aan astrologie en dat vind ik best een beetje spannend. Waarom? Dit heeft vooral ermee maken dat astrologie door een groot deel van de mensen wordt gezien als onzin, bijgeloof, zweverigheid en weet ik veel wat allemaal.

Al een aantal jaren verdiep ik me intensief in de astrologische leer. Ik heb veel boeken hierover gelezen en erover geleerd. Ook heb ik een privélerares in de armen gesloten die het vak al meer dan dertig jaar lang professioneel beoefent en ben ik het beetje bij beetje zelf ook steeds meer gaan praktiseren.

Er zijn verschillende methodieken en stromingen binnen de astrologie en daarnaast zijn er vele verschillende visies binnen het vak. Eigenlijk interpreteert iedere astroloog de standen van onder andere planeten op zijn of haar unieke manier. Daarom is het lastig om in dit vakgebied iets ‘fout’ of ‘goed’ te noemen. De interpretatie en betekenis die ergens aan toe wordt geschreven, door bepaalde astrologen, is vooral ánders te noemen. Natuurlijk kan het ook extreem niet-kloppend zijn. Als een astroloog je vertelt dat Saturnus de planeet is van een hoop lol, de eeuwige glimlach en voorspoed zonder er iets voor te doen, dan zou ik je adviseren om een andere astroloog te proberen.

Voor mij is astrologie niets anders dan dat hemellichamen (zoals de zon, planeten en maan) een effect op ons mensen hebben. Of eerder gezegd: een relatie mét ons hebben. Bijgeloof en onzin, denken velen. Zodra ik mensen vertel dat ik ‘aan astrologie doe’, kan ik vaak zowel voelen als aan hun kop zien hoe ze erover denken. Gelukkig bestaan er ook veel mensen die er wél interesse in hebben en geloof, of eigenlijk vertrouwen, hebben in de werking van de hemellichamen.

We bestaan gemiddeld voor ongeveer 65 procent uit water. Dat de maan eb en vloed reguleert, laat al zien dat er een duidelijke fysieke werking is van de maan. In elk geval op de oceanen. En dus op water. Ook oesters openen en sluiten bij nieuwe en volle maan. Waarom zou de maan dan geen werking op ons hebben? Dat er cijfers zijn van meer geboortes, moorden en andere ingrijpende (criminele) gebeurtenissen rond volle maan, laat trouwens ook zien dat de maan een directe invloed heeft op de mens. Zeker toen er lang geleden nog geen kunstmatig (nep)licht was, was er rondom de volle maan bij vrouwen een veel duidelijker patroon in het ongesteld worden en zelfs in het aantal bevallingen te bemerken. Lunatic (Luna=maan) is een term die oorspronkelijk puur met de maan te maken heeft. Mensen draaiden sneller door rond volle maan!

Daarnaast zijn er veel cijfers bekend over zogeheten zonnestormen, geomagnetische stormen die beginnen op de zon. Hoe krachtiger deze in de geschiedenis waren, hoe meer oorlogen en ‘uitbarstingen’ er waarneembaar waren onder de mensen. Zo zijn er nog talloze voorbeelden te noemen waar met feiten (onderzoeksresultaten!) wordt bewezen dat de maan (en de zon) ons direct beïnvloeden. Ik wil niet te veel gaan kopiëren van schrijvers van wie ik de boeken heb bestudeerd de afgelopen jaren, maar zij gebruiken bij hun onderzoeken vele bronnen. Dat ga ik hier niet doen, daar is mijn blog niet voor bedoeld.

De maan heeft dus (voor mij) een bewezen werking en de zon ook. Naast de fysieke feiten dat de zon leven geeft (zonder de zon zou alles op aarde doodgaan), worden we in de lente en zomer allemaal over het algemeen actiever. We hebben meer zin in het leven, gaan eropuit, richten ons naar buiten. Een paar kleine voorbeelden van het gróte effect dat de zon op ons heeft.

Als de zon en de maan dit soort effecten op ons hebben, waarom dan niet de overige planeten? Omdat er geen bewijs voor is? Oké, oké… Maar het feit dat het niet tastbaar (bewijsbaar) is dat bepaalde planeten (hemellichamen) ons geestelijk, lichamelijk of spiritueel kunnen beïnvloeden, wil ik eerder wijten aan ons lage en not-so-open-minded bewustzijn. Dat mogen we denk ik niet aan de planeten wijten.

De oerknal, als die er echt is geweest, laat eigenlijk ook al zien dat alles met elkaar verbonden is. Alles is ontstaan vanuit één en hetzelfde en dat alles zal dus op een bepaalde manier altijd verbonden met elkaar blijven.

Of onze verre voorouders die al hun geniale bouwwerken baseerden en richtten op astrologische plaatsingen. Gaan we nou serieus twijfelen aan hún kennis, terwijl wíj in deze tijd nog steeds niet erover uit zijn hoe zij het destijds voor elkaar kregen om een piramide in elkaar te zetten? Hmm!

Laatst las ik in een boek dat astrologie een ervaringswetenschap is. Dat woord heb ik goed onthouden, want dit omschrijft precies hoe het voor mij ook is. Iedereen die twijfelt over de werking van astrologie, of het van tevoren al afwimpelt zonder zich er écht eens voor open te stellen, zou eens een sessie bij een (goede) astroloog moeten boeken. Geloof me: je wordt verrast met de hoeveelheid kloppende feiten die je te horen krijgt.

Voor mij is astrologie bewezen, door ervaring, verdieping en door het praktiseren ervan. Eerst vond ik het bizar, dat dingen klopten, maar nu klópt het gewoon en vind ik het eigenlijk logisch dát die dingen kloppen. Er hangt voor mij geen hocuspocus- of helderziendheidslabeltje meer aan vast. Het is een (ingewikkeld!) vak waar een eindeloze wijsheid in te vinden is. Het enige wat deze eindeloze wijsheid wellicht (nog) niet kan bevatten, is ónze psyche. Ons bewustzijn. Het bewustzijn van de mens. Het is niet het bewustzijn van het universum waar we aan moeten twijfelen. Van micro- tot macroniveau hangt het universum aan elkaar van perfectie. We moeten denk ik eerder aan ónze beperkte manier van denken twijfelen…

Het vak wordt helaas verpest door alles wat overal te lezen is over de sterrenbeelden. In de fancy magazines en zo. Er staan verslavend geschreven stukjes waar iemand continu getriggerd wordt dat hij of zij zogenaamd de grote liefde gaat tegenkomen. Dit is in mijn ogen puur geschreven om mensen verslaafd te maken, ze te laten blíjven lezen, en is alleen maar gebaseerd op het sterrenbeeld (zonneteken). Dit is amper astrologie te noemen. Eigenlijk zouden mensen die maand- of jaarhoroscopen lezen, helemaal niet het teken van hun sterrenbeeld moeten lezen, maar dat van hun ascendant. Dáár zijn deze teksten op gebaseerd, maar dit weten niet veel mensen. Daarnaast kan er pas echt wat nuttigs verteld worden als de héle individuele horoscoop wordt behandeld (planeten, tekens, huizen, aspecten, et cetera).

In de volgende blog licht ik een aantal verschillende soorten astrologie eruit en vertel ik wat astrologie voor mij doet en betekent…

Het bericht Astrologie (deel 1…) verscheen eerst op Timo Eichholtz (Test).

Mensen die mij niet goed kennen, denken vaak dat ik een extravert persoon ben. Dat ik vooral naar buiten gericht ben. Ergens begrijp ik dit wel. Vaak als ik ergens kom, ga ik actief met mensen ‘in verbinding’ omdat ik dat fijn en gezellig vind. Dit is dus wat anderen van mij te zien krijgen.

Maar stel, ik ga op een vrije dag een uurtje of twee actief met mensen in verbinding, gezellig doen, energie weggeven, in een koffietentje of zo waar ik mensen ken, dan ziet vervolgens niemand dat ik mij voor de rest van de dag thuis terugtrek om weer op te laden, tot mezelf te komen. Nadat ik mij dus even extravert (naar buiten gericht) heb opgesteld, houdt het voor mij buiten de deur op en moet ik de energie aan mezelf (terug)geven. Thuis, door alleen te zijn, oftewel: door mij terug te trekken.

We leven in een maatschappij waarin alles maar doelgericht moet zijn en gedáán moet worden. We moeten presteren, shinen, status verwerven, geld verdienen, noem maar op. Dit weet iedereen allang en het is ook allang duidelijk geworden dat veel mensen hieraan onderdoor gaan. Een van de bekendste, of beruchtste, problemen is tegenwoordig de burn-out. Een ‘probleem’ (zo noem ik het effe voor het gemak nu) waarvan ik denk dat het extra hardnekkig is omdat het aan succes gekoppeld wordt; doorzetten, niet opgeven, keihard werken, iets bereiken, geld verdienen, zaakjes regelen, maatschappelijke status verwerven et cetera. Een drugs- en alcoholverslaving is net zo’n groot probleem, groter zelfs waarschijnlijk, maar ik wil niet altijd alleen maar over verslaving lullen, ondanks dat het volgens mij heel veel overeenkomsten vertoont met een burn-out.

Het lijkt alsof in onze maatschappij de tegenhanger van deze actieve doelgerichtheid compleet vergeten, of eigenlijk genegeerd of weggedrukt, wordt. Ik gebruik mezelf even als voorbeeld. Niet omdat ik succesvol denk te zijn, maar ik geloof niet dat mensen blij worden als ik over hén ga schrijven. Als ik heb gewerkt of op vrije dagen mijn energie voor een paar uur heb weggeven, móét ik me terugtrekken om in balans te komen. Ik moet van ‘actief’ naar ‘passief’ en dat laatste betekent in dit geval iets heel anders dan nietsdoen. Soms is het misschien wel echt niets-doen. Dan is het plat op de bank hangen terwijl er nog net geen zielige geluiden uit mijn strot komen. Als ik alleen dat nog voor elkaar krijg, ben ik die dag veel te ver over mijn grenzen gegaan en voor die dag compleet opgebrand.

Mezelf terugtrekken is voor mij eigenlijk gewoon liefdevolle zelfzorg, toegeven aan mijn innerlijke behoeften: rust, geen externe prikkels, niks actiefs moeten (doen), de ruimte nemen om emoties en de binnenwereld te ervaren en te voelen, een moment van innerlijke reflectie. De ene keer zit ik er meteen lekker in en is dat direct fijn. De andere keer moet ik bijsturen om mij weer goed te voelen. Door met mezelf te zitten en van buiten naar binnen te schakelen, kom ik dan met mijn binnenwereld in contact en wordt voelbaar wat mijn behoeften zijn.

Dán pas kan ik dus bepalen welke dingen ervoor gaan zorgen dat ik mij op zo’n moment verzorgd en geborgen voel. Waardoor ik mij gevoed voel. Of beter gezegd: waardoor mijn ziel zich gevoed voelt. Hieronder vallen uiteraard gezond en goed eten, maar ook uitrusten, doen wat ik leuk vind, wat mij ontspanning brengt, zelfzorg, naar de kapper gaan, fijne spulletjes kopen, een goed boek lezen, muziek luisteren. Vaak is het ook gewoon even he-le-maal niks doen wat met de maatschappij te maken heeft. Deze keuzes zijn voor iedereen anders en het is denk ik belangrijk dat iedereen voor zichzelf de dingen vindt die belangrijk zijn om zijn of haar ziel te voeden, om op te laden. Pas als je hier echt tijd aan besteed en je weer gevoed, verzorgd, geborgen en voldaan voelt, kun je de nieuwe energie gebruiken om bijvoorbeeld te gaan werken en je opnieuw naar buiten toe te richten.

Jezelf zelfzorg geven, geborgenheid willen ervaren, het voeden van de ziel, zaken zoals deze staan niet bekend als de meest mannelijke principes. Deze zachtere, vrouwelijke eigenschappen worden dan ook al heel lang weggedrukt in onze maatschappij, zéker door mannen.

Ik geloof dat elke vrouw een mannelijke energie bezit die ze moet integreren in haar vrouw-zijn, en dat elke man een vrouwelijke energie heeft die ook híj moet integreren in zijn man-zijn. Pas dan wordt een mens compleet, in balans, yin en yang. Bij vrouwen zie je deze integratie wellicht al veel meer dan bij mannen. Veel vrouwen werken bijvoorbeeld tegenwoordig en zijn veel meer op hun carrière gericht dan vroeger. Dit vertegenwoordigt hun mannelijke energie.

Daarentegen wordt het nog vaak gezien als een zwakte zodra een man uiting geeft aan zijn vrouwelijke energie of behoeften. Hiermee bedoel ik absoluut geen dingen zoals homoseksualiteit, maar het voelt alsof ik me al moet verantwoorden door dit nu letterlijk hier te benoemen. Omdat ík de vrouwelijke kant van een man altijd zo beschouwde. Vroeger, tegenwoordig gelukkig niet meer. Integendeel. Als een man niet verbonden is met zijn vrouwelijke kant, is hij gewoon niet compleet. Wij mannen zijn nou eenmaal óók emotionele wezens. En we kunnen hoog of laag springen, maar ook wij zullen met onze vrouwelijke kant moeten dealen en integreren in onszelf om gelukkig te (kunnen) worden.

Astrologische toevoeging:

De moeder is in de kindertijd degene die ons voedt. Met eten, liefde, verzorging, bescherming et cetera. Dit wordt in de astrologie gesymboliseerd door de maan. De plaatsing van de maan staat voor de moeder, hoe we onze moeder ervaren hebben, wat voor moederend persoon wij zelf zouden zijn, wat ons emotionele geborgenheid brengt en wat onze behoeftes op dit gebied zijn. Ik denk zelfs dat de plaatsing van de maan in onze horoscoop ons informatie geeft over wat voor moeder we voor onszélf zouden moeten zijn. In de horoscoop van een man staat de maan naar mijn idee ook voor zijn innerlijke vrouw (bij vrouwen is de innerlijke man dan de zon) maar hierbij is ook zeker venus betrokken.

Iedereen weet zijn sterrenbeeld (=zonneteken), maar bijna niemand weet (in het moderne westen) zijn of haar maanteken, terwijl dit net zo belangrijk is. In de astrologie staat synchroniciteit centraal, dus als niemand zijn maanteken weet, of überhaupt weet dat dit bestaat, is het een logisch gelijktijdig ‘gevolg’ dat dit ook niet goed belichaamd wordt.

We moeten op een dag van actief naar passief, anders raken we uit balans. Van extravert naar introvert. Dit wordt ook vertegenwoordigd door het principe dat de zon schijnt (actief) en vervolgens weggaat, waarop de maan ‘schijnt’ (passief). Dit wisselt continu. De zon schijnt actief licht en warmte en de maneschijn is de reflectie van de zon en ‘schijnt’ dus passief.

Het bericht Emotionele behoeften (ook van mannen) verscheen eerst op Timo Eichholtz (Test).

Twee blogs hiervoor had ik het over sportverslaving. Een lezeres schreef me vervolgens dat ze het juist enorm gedisciplineerd van me vond, hoe ik vroeger dagelijks trainde. Ik snap wat ze bedoelde, maar het gaat bij mij echt om het motief, om waaróm ik iets doe. En daar zit hem het verschil, of iets over discipline gaat of juist over het totáál andere.

Vroeger was ik namelijk zeer ‘gedisciplineerd’ in blowen, drinken en harddrugs gebruiken. Ik deed dit zelfs veel meer, vaker en beter dan van mij verwacht werd. Wekelijks overtrof ik mezelf hierin en raakte hierbij steeds meer spullen, banen, mensen en mezelf kwijt. In steeds kortere tijd wist ik meer van allerlei verschillende middelen naar binnen te schuiven. Ja, ik was op dat gebied een zeer gemotiveerd en gedisciplineerd mens.

Iedereen zal begrijpen dat ik hier geen volle prijzenkast mee heb verkregen, met op alle bekers gegraveerd: Mr. Discipline. Voor mij is iets doen waarvoor discipline nodig is een beetje samen te vatten met de volgende woorden: op korte termijn voelt iets als afzien, maar op lange termijn levert het iets op. Vrijwel altijd gaat het bij mij namelijk over zaken die ik in eerste instantie niet leuk vind om te doen. Of eigenlijk gewoon ‘kut’. Gebruiken, dwangmatig sporten, het hele ‘quickfix’-leventje dat ik leidde − en misschien nog steeds leid wat een aantal dingen betreft − heeft helemaal niets met een gedisciplineerd leven te maken.

Ik schrijf deze blog nu op een zondagochtend in een koffietentje en ik kom net een bekende tegen. Leuke vent. Hij begint toevallig tegen mij te praten en binnen een minuut gaat het over dat een schone geest begint bij een schoon huis. Hier begon híj over hoor, zelf zou ik dit op deze ochtend zéker niet hebben benoemd, wetende wat voor teringzooi het op dit moment bij mij thuis is. Maar dit was wel een treffend voorbeeld van de spijker op de kop slaan. In plaats van dat ik die ochtend de discipline had getoond om thuis op te ruimen, schoon te maken en mijn bed op te maken, was ik hem gepeerd om iets leukers te gaan doen. In dit geval het schrijven van deze blog dus. Typisch ‘quickfix’-gedrag dus, want het moest NU leuk zijn.

Ik vertel mezelf op dat soort momenten dat ik later wel terug naar huis ga om op te ruimen. En heel soms doe ik dat dan ook wel. De waarheid is alleen dat ik vaak de dag erna in dezelfde pleuriszooi wakker word en er mentaal ook last van krijg. Mijn geest reageert namelijk direct op de rommel in huis. Dit is een voorbeeld van: op korte termijn (directe) bevrediging geeft op lange termijn ellende. En dit patroon is exact hetzelfde als hoe het destijds was met het gebruiken van alcohol en/of drugs. Je NU goed voelen en straks de ellende krijgen. Het patroon hiervan werkt omgekeerd precies hetzelfde. NU ‘afzien’ (want hoe erg is het nu écht om verplichtingen na te komen?) geeft op lange termijn echte, en verdiende, bevrediging.

Voorbeelden van dingen die (voor mij) eerst afzien lijken, maar wel belangrijk zijn voor een prettigere geest en een fijner leven: opruimen, schoonmaken, mediteren, functioneel met geld omgaan, vooruit koken zodat ik een voorraadje gezonde maaltijden heb voor op en tijdens het werk, telefoon wat meer wegleggen, wandelen, lezen, sporten. Er zijn er geheid nog veel meer, maar ik vind het wel effe genoeg. Om dit soort dingen met vaste regelmaat te doen, moet ik discipline tonen. Doe ik dit niet, dan wordt mijn leven, en mijn geest, vanzelf een puinzooi. En dat komt dan puur omdat ik te lui was, eigenlijk een te grote baby was, om gedisciplineerd te leven. Dit noemen ze ook wel verslavingsgedrag, maar voor mij is verslavingsgedrag de eeneiige tweelingbroer (of -zus) van babygedrag.

De laatste jaren ben ik op het gebied van sporten een beetje de andere kant op gegaan. Door gebrek aan motivatie train ik vaak liever helemaal niet meer, terwijl het wel gewoon op een gezonde, normale manier zou ‘moeten’ gebeuren. Pas nú is er in mijn geval sprake van discipline. Ik ga immers met behoorlijke tegenzin naar de sportschool omdat ik er eigenlijk te lui voor ben. Dat is iets heel anders dan ‘moeten’ gaan om een bepaald uiterlijk te krijgen omdat anders mijn te lage zelfbeeld de overhand krijgt.

Kortom: discipline, hét begrip waar het een hoop verslaafden aan ontbreekt, is afzien, doen wat niet leuk is, doorzetten, doorgaan, commitment creëren en niet stoppen voordat je het gewenste doel écht hebt bereikt.

Astrologische toevoeging:

Saturnus (die al lang een beruchte reputatie heeft) is onmisbaar voor een gedisciplineerd leven. Saturnus is dé energie die moet worden gebruikt/geleerd om bijvoorbeeld patronen te doorbreken en jezelf iets nieuws, iets constructievers, aan te leren. Iemand die bijvoorbeeld nooit de verantwoordelijkheid heeft genomen, of verslaafd is aan allemaal verleidende zaken, heeft Saturnus nodig om dit patroon te doorbreken. Saturnus gaat over het langdurig tonen van discipline, doorzetten, bergen verzetten, afzien. En dan beloont deze planeet je met een (blijvend) resultaat. Saturnus is dus helemaal niet zo slecht als hij wordt afgeschilderd; het gaat erom hóé iemand zijn energie inzet. Wordt het zwaar en geef je snel op? Dan wordt Saturnus wél op een vervelende manier voelbaar. Maar dit is puur door je eigen toedoen. De planeet wordt ook in verband gebracht met karma: je krijgt wat je zaait met Saturnus.

Dit bericht is ook gepubliceerd in de Gastblog van LEF-magazine.

Het bericht Discipline (je krijgt wat je zaait) verscheen eerst op Timo Eichholtz (Test).

Zwetend en letterlijk trillend kwam ik aan bij mijn eerste privéles yoga. Oké, als ik heel eerlijk ben, was het eigenlijk mijn tweede les. De eerste les was al een aantal weken eerder, maar toen ben ik niet komen opdagen. Deze tweede les wilde ik overigens ook bijna afzeggen en alleen, snel, het geld ervoor door de brievenbus proppen. De reden? Angst, omdat yoga totaal buiten mijn comfortzone ligt. Angst, omdat mijn lichaam één grote puinzooi is waarbij je bij het rekken en strekken nog net niet mijn pezen hoort losschieten, mijn gewrichten hoort ont-wrichten en mijn kunstheup eruit hoort klappen. Angst, omdat ik weet dat ik tijdens yoga totaal geen controle ga hebben en mezelf keihard ga tegenkomen.

Maar goed, ik loop deze keer dus toch naar binnen. Ik krijg een glaasje water aangeboden, en we gaan zitten en praten. “Ja, ik voel mij op mijn gemak”, zeg ik zwetend vanuit stil’stand’ (ik zat), met een ademhaling ter hoogte van ongeveer mijn jukbeenderen. We gaan ervoor, zeg ik in gedachten tegen mezelf terwijl ik de escaperoute naar de voordeur scan. De route die mij zou kunnen bevrijden van dit ongemakkelijke gevoel dat zich in elke lichaamscel bevindt. Maar de enige route die mij zou kunnen bevrijden, is het aangaan en verdragen van dit gevoel en mezelf overgeven aan de yogasessie. Maar ditmaal, in deze blog, zal ik een keer niet de wijsneus gaan uithangen.

Ongemakkelijk ‘gevoeletje’ dus, Timo? Ja, de tering! En dan is het uiteraard ook nog eens een mooie vrouw (de yogini, yoginesse of hoe ze dat ook noemen), die hier getuige gaat zijn van iemand bij wie vergeleken een baksteen lijkt te bestaan uit elastisch materiaal. Uiteindelijk lukt het mij om mij enigszins over te geven aan het feit dat ik hier een tijdje zal zijn uit-/overgeleverd aan dit mooie monster dat mij enorm gaat raken in mijn onzekerheid en ongemakken.

Gedachtes die zo’n beetje voorbijkwamen tijdens deze zeer ontspannende yin-yoga-sessie: “wat een ellende. Je kunt altijd opstaan en weglopen als je het niet meer trekt. Wat een ellende. Timo, je gaat hier niet dood aan. Wat zou ze denken van mijn olifantenniveau qua lenigheid? Ze is wel knap. Wat een ellende. Maak even een kutgeintje tussendoor tegen haar. Nee, doe maar niet, dat is gewoon een trucje om even de controle te pakken. Doe maar gewoon wat ze zegt. O ja, doorademen. Probeer die ademhaling iets lager te krijgen dan je voorhoofd. En ietsie meer richting buik. Wat een ellende, ik moet hier weg. Ah, toch even twee kutgeintjes gemaakt, hè, je kon het toch niet laten. Kijkt ze? Kut, mijn vetjes zijn zichtbaar in deze positie. Ademen, het lijkt wel alsof je een record niet- ademen wil neerzetten, Timo. Wat een ellende. Ik zweet me wezenloos van het nietsdoen. Kop afvegen. Zouden we al bijna klaar zijn? Nee, kut, dit was volgens mij pas de tweede oefening. Ik heb trek…”

Uiteindelijk lukte het me wel om mij iets meer op mijn gemak te voelen, maar dit kwam voornamelijk door degene die deze yogales gaf. Ze oordeelde niet en ging erg professioneel te werk, met een fijne energie. Al het ongemak kwam vanuit mijn eigen brein en ik wist van tevoren al dat dit zou gaan gebeuren. Niet voor niets was ik een paar weken eerder niet komen opdagen. En daarvoor had ik niet voor niets al minstens tien jaar lang gezegd dat ik het “ooit wellicht zou moeten gaan doen”, als ik het over yoga had.

Maar fuck it; I did it! Hoe ongemakkelijk ik het ook vond. Lange tijd heb ik me niet zo ver buiten mijn comfortzone begeven, en ik weet onderhand wel dat daar de winst zit. Ik had beloofd om niet wijs te gaan lopen doen in deze blog, dus ik wil het hierbij laten. Ik ga hier absoluut niet de motivator uithangen en lopen verkondigen dat ik een commitment aanga met yoga, puur om geestelijk te groeien, puur omdat het buiten mijn comfortzone ligt. Nee, ik kijk wel ff wat ik doe…

Astrologische toevoeging:

Net als bij de astrologische plaatsing van mijn vorige blog, is een conjunctie (samenstand) van Neptunus (die onder andere voor spiritualiteit staat) en Mars (onder andere spieren) een stand die zou kunnen aangeven dat het beoefenen van yoga een goed idee is. In dit geval combineer je de twee energieën in goede zin. Door middel van fysieke oefeningen met de spieren wordt dan een staat van “zen” of mindfulness bereikt. Zeker als deze in het zesde huis (onder andere huis van gezondheid en dagelijkse verplichtingen) is geplaatst.

In de volgende blog schrijf ik over discipline…

Het bericht Mijn eerste (en laatste?) Yoga-ervaring ooit verscheen eerst op Timo Eichholtz (Test).

Dagelijks sporten. Als ik de tijd en de energie ervoor heb, doe ik dit. En als het even kan in de ochtend al. Fitness, heb ik het dan over. Vanaf mijn zeventiende doe ik dit al. Maar vroeger was het ook al maar de vraag of ik er de energie en tijd voor had. Destijds werd dat voornamelijk bepaald door mijn gebruik. Ik trainde eigenlijk iedere dag, tenzij ik te verrot was van het weekend ervoor, nog onder invloed was, of alwéér onder invloed was. Na een weekend gooide ik mezelf altijd eerst onder de zonnebank om die witte drugsbek weg te drukken. Vervolgens ging ik weer elke dag sporten om mezelf goed genoeg te voelen. Compenseren, noemde ik dit. Sporten, zoals ik dat deed, was vooral gericht op een ‘mooi fysiek’ (getraind lichaam), waarmee ik mijn lage zelfbeeld en onzekerheid compenseerde. Uiteraard was dit van tijdelijke aard, want het loste het probleem van mijn haperende zelfbeeld natuurlijk niet écht op. En even twee dagen niet trainen, misschien een patatje vreten, en ik zag weer dat dikke varken in de spiegel waar ik zo’n hekel aan had.

Mijn lage zelfbeeld is al vroeg in mijn leven ontstaan, omdat ik als kind dik was en daar ook een periode mee werd gepest. En als ik door iemand werd afgewezen, bijvoorbeeld een onbeantwoorde verliefdheid in de eerste of tweede klas van de middelbare school, weet ik dat altijd aan mijn postuur. Ik heb vaak gehoord dat mensen met een soortgelijk verleden vatbaar zijn voor een sportverslaving zoals ik die had; obsessief bezig zijn met je uiterlijk en daar een goed gevoel uit halen. Of eigenlijk: een slecht gevoel mee verbloemen. Ook zie ik dit wel eens bij mensen die vroeger juist een klein en dun postuur hadden, en hiermee eventueel werden gepest. In beide gevallen is het eigenlijk een vrij begrijpelijk copingmechanisme. Alleen werkt dit niet op lange termijn, zoals ook alcohol en/of drugs niet de oplossing zijn.

Met mijn sportverslaving (of zelfobsessie, die eigenlijk veel overeenkomsten had met anorexia) hield ik overigens mijn andere verslavingen in stand. Ik zorgde er namelijk altijd voor dat ik er goed uitzag en kreeg veel aandacht van vrouwen. Dat laatste was voor mij destijds een beetje de maatstaf voor succes. Een sportverslaving is eigenlijk fucking heftig en slinks. Het hield zowel mijn alcohol- als drugsgebruik in stand en wakkerde daarbij ook nog een vrouwenverslaving of ‘aandachts/liefdes’-verslaving aan. Hand in hand gingen ze.

Ja, fuck it, ik heb toch een sixpack?’

In de twee jaar dat ik voor het eerst echt clean was van alcohol en drugs, kreeg mijn sportverslaving meer ruimte; ik was immers nooit meer verrot. Soms trainde ik twee keer per dag en als ik moe was, nam ik natuurlijke stimulanten om tóch te kunnen sporten. Ik besloot ook maar weer als personal trainer te gaan werken. Zo kon ik het tot mijn identiteit maken en nóg meer gas geven aan dit patroon. Zeven keer per dag spastisch bakjes eten met de nodige eiwitten erin naar binnen werken en volle bak sporten op een overdosis cafeïne, omdat ik eigenlijk de energie er niet meer voor had. Hiermee was een bijnieruitputting flink in gang gezet en hing ik echt op het randje van een burn-out. Gezond man, dat sporten! “Ja, fuck it, ik heb toch een sixpack?”

Die periode van clean-zijn was ondanks het overmatige sporten wel een goede tijd, want ik was twee jaar lang clean van alcohol en drugs. Voor het eerst in mijn fucking leven lukte het onmogelijke en daar had ik dan ook echt wel veel voor gedaan. En vooral veel voor gelaten! Alleen deed ik niet genoeg om écht een diep (intern) helingsproces aan te gaan. Dat helingsproces had in mijn geval heel veel te maken met mijn lage zelfbeeld en onzekerheid. Het lúkte mij gewoon niet om het sportprobleem aan te pakken, ook al was ik mij er echt wel van bewust dat het allemaal ‘wat extreem’ was. Het was een hardcore gedragsverslaving, zoals ze dat noemen. En dat wat hieronder ligt (trauma, zelfbeeld et cetera), gaat véél meer naar de kern dan waar ik drugs en alcohol op gebruikte. Dit omdat er ook een liefdesverslaving aan gekoppeld was. En naar mijn beleving is er geen verslaving die dichter bij de kern komt dan liefdesverslaving. Hiermee wordt namelijk continu een hechtingstrauma getriggerd. Helaas rust er op dit type verslaving een nóg groter taboe dan bij andere verslavingen het geval is, terwijl ik geloof dat dit wel eens de meest destructieve van allemaal kan zijn. Ook geloof ik dat ontzettend veel mensen hier last van hebben, maar dat deze patronen vaak onzichtbaar worden gehouden voor de buitenwereld.

Ik riep trouwens altijd dat ik nooit anabole steroïden zou gebruiken. Dat vond ik namelijk nep. Maar uiteindelijk ging ik toch overstag, om groter en/of ‘droger’ te worden. Veel mensen denken dat het vanaf hier pas een sportverslaving is of wordt. “Ik gebruik geen anabolen” of “Mijn zoon traint elke dag, maar hij gebruikt geen anabolen”. Terwijl je dan eigenlijk de boel zit te bagatelliseren, want het steekt toch even iets anders in elkaar. De sportverslaving ís er vaak allang. Zie een sportverslaafde voor nu even als een alcoholist. Die gaat na een tijdje coke gebruiken zodat hij meer kan drinken. Bij een sportverslaafde is het sporten de alcohol, en de anabolen de coke. De verslaving wordt dus stérker en érger, maar hij ontstaat niet nu pas. Hij was er allang. Maar het sporten en obsessief letten op het eten alleen was niet meer genoeg…

Helaas moest ik eerst allerlei botten breken, een kunstheup krijgen en flinke zenuwschade oplopen, om van mijn sportverslaving af te komen. Ik moest leren mijn lichaam te verzórgen in plaats van het uit te buiten. Zodat ik eventueel weer zou kunnen lopen, want dit was nog maar de vraag. Het was zelfs niet zeker of ik mijn linkerbeen kon behouden. Wat er allemaal aan de hand was, na het scooterongeluk dat hiervan de oorzaak was, staat uitgebreid beschreven in mijn boek en is voor nu niet belangrijk.

Ik train nog steeds, als ik de energie heb, iedere dag. Maar met andere motieven. Ik sport niet meer voor een bepaalde ‘fysiek’, ik eet er niet meer obsessief naar en sport alleen als ik wíl. Als ik móét van mezelf, probeer ik niet te gaan. Want dan ga ik vanuit een dwingend motief en daar zit geen vrijheid. Daar zit geen liefde. Voor mij is dagelijks sporten of dagelijks bewegen, vanuit de juiste motieven, gezond en belangrijk. Het helpt mijn (beschadigde) lichaam sterk te blijven, het is een actieve vorm van meditatie en het kan me helpen om boosheid te ventileren als dat écht even nodig is.

Astrologische toevoeging:

Mars, natuurlijk! Mars heerst over onder andere de spieren, bloed en bijvoorbeeld assertiviteit en agressie. Het zesde astrologische huis gaat onder andere over onze dagelijkse taken, werk en verplichtingen. Maar het is ook traditioneel ‘het huis van gezondheid’. Met Mars in dit huis geplaatst kan het van belang zijn dat iemand iedere dag iets ‘Mars-achtigs’ doet. Fitness is hier een goed voorbeeld van. Staat Mars samen met Neptunus (conjunct wordt dat genoemd), dan ligt er wel het gevaar van verslaving op de loer. Neptunus is namelijk berucht om zijn verslavende effect, of beter gezegd: het effect van vluchten/ontlopen/verdoven.

Dit bericht is ook gepubliceerd in de Gastblog van LEF-magazine.

Het bericht Sport(verslaving) verscheen eerst op Timo Eichholtz (Test).

“Ossjjjjjj…. Basjjjjjj…” Zo gaat het telefoongesprek van start, gevolgd door keihard geschater aan beide kanten van de lijn. Het heeft geen zin om uit te gaan leggen wat hier nou de humor van is. Hier hebben Tom en ik dik tien jaar tijd in gestoken; om op dit kansloze niveau van humor uit te komen. Om dit dieptepunt van humor te kunnen begrijpen zouden jullie echt voor langere tijd door ons opgeleid moeten worden. Het liefst intern, op onze eigen campus, waar echt met enorme toewijding geleerd wordt. Net als bij bijvoorbeeld afkickklinieken werkt het ‘t beste als je even helemaal uit je situatie wordt gehaald, zodat er geen prikkels van buitenaf zijn die afleidend kunnen werken in het proces. Wij hebben er immers tien jaar lang op moeten zwoegen. Dit mag niet onderschat worden. Soms begint een telefoongesprek tussen Tom en mij trouwens al direct met dat misselijke geschater. Dit is dan het gevolg zijn van een zeer kansloos WhatsApp-gesprek, dat vlak hiervoor plaatsgevonden moet hebben.

Ik heb veel mensen er wel eens over gehoord. Over het hebben van een vriend of vriendin met wie je gesprekken hebt en waarvan je beiden weet dat je voor de uitgesproken dingen bij wijze van spreken opgesloten zou moeten worden. Dit heb ik zelf met meerdere mensen (gehad), maar met Tom spant het de kroon. Ik vermoed dat ze voor ons tijdelijk de brandstapel nieuw leven zouden inblazen. Helaas kan ik niet benoemen hoe ver het soms gaat. Sommige dingen kunnen het daglicht niet verdragen en hiermee zou ik direct de glazen van Tom én die van mezelf ingooien. Kogelvrij glas zou ons ook niet helpen tegen zo’n reputatievernietigende kracht. Onze reputatie, die goed of misschien toch al redelijk slecht is, zou per direct dalen tot onder het absolute nulpunt.

Ik schrijf vaak over serieuze zaken en ga al voor langere tijd door serieuze processen heen; depressie, angsten, zware alcohol- en harddrugsverslavingen, (mentaal) geweld. Daar ging mijn boek vooral over. Ook heb ik meerdere malen (door eigen toedoen) de dood in de ogen gekeken. Het leven is voor dan ook op een bepaalde manier vrij serieus; het ging er namelijk áltijd heftig aan toe en het was ‘gewoon’ gevaarlijk allemaal.

Om met al deze serieuze processen te kunnen handelen, moet ik ook mijn gekke kant (want die heb ik gewoon!) op een leuke manier kunnen uiten en dit doe ik met behulp van humor. In het geval met Tom is dat dan wel humor van een kansloze en misselijke categorie. Lachen, zelfs gieren van het lachen soms. Om de grootste onzin. En eigenlijk wordt het allemaal steeds erger en kanslozer, want we groeien hier al tien jaar in en blijven sterk gemotiveerd om écht meesterschap te verwerven. We realiseren ons dat we nog niet uitgeleerd zijn. Onszelf en elkaar kei- en keihard in de zeik nemen. Dit heb ik in het leven nodig als tegenhanger, want het is allemaal al serieus genoeg.

Feit is dus dat ik altijd compleet in een scheur lig met Tom en voor mij is dat best bijzonder. Ik lach namelijk niet zo snel om iets, ik vind iets niet snel grappig. Dus als iemand het voor elkaar krijgt dat ik helemaal platlig, dan is dat best een prestatie. Dus chapeau, Tom! Jij hebt je al zó ver ontwikkeld op dit vlak dat je het al voor elkaar kreeg door alleen maar die (misselijke) aanstekelijke lach van je op te zetten. Mensen die Tom kennen, weten waar ik het over heb.

Oké… Toch even iets serieus, want Tom en ik lachen hard en we lachen hiermee ook geheid dingen weg. Mag ook wel, toch? Want soms vind ik de maatschappij en hoe alles gaat in de wereld gewoon amper te verdragen. Er mag wel eens wat tegenover gezet worden. Of lachen om te ontladen in moeilijke tijden, ook zeer belangrijk! Of gewoon lachen omdat het heel grappig is. En ondanks dat het vaak extreem kansloze humor is, waar we ons beiden absoluut bewust van zijn, wil ik ook zeker hier belichten dat ik van deze gozer hou, al kan ik dat soms moeilijk tonen of zeggen. Schrijven maakt voor mij dit soort dingen wat makkelijker…

Tommetje, ik ben dankbaar dat je in mijn leven bent, gabber. Ik ben veel moeilijke dagen of perioden doorgekomen dankzij onze band en onze humor. We hebben er een decennium aan gewerkt om op dít niveau van ‘kansloosheid’ te komen. Dat moeten we koesteren! “Ge ben munne moat en ik hou van je, gap. Thanks voor je vette voorwoord voor mijn tweede druk.”

Astrologische toevoeging:

Kreeft ascendant: aan de Kreeft valt eigenlijk al te zien wat dit kan betekenen. De Kreeft heeft een hard pantser om zich om het zachte weefsel (extreme gevoeligheid) te beschermen. Dit is voor de Kreeft letterlijk nodig om te overleven. De ascendant is een enorm belangrijk persoonlijk punt in de astrologie. Veel mensen kennen alleen hun sterrenbeeld (=zonneteken) en om die reden herkennen mensen zich vaak niet in wat zij lezen over ‘zichzelf’. De ascendant laat bijvoorbeeld ons gedrag zien, naar de buitenwereld toe. Maar ook hoe de buitenwereld bij ons binnenkomt (en hoe wij weer hiermee omgaan). Ook laat de ascendant zien hoe we iedere nieuwe situatie aangaan. Zonder kennis van de ascendant is het eigenlijk onmogelijk om zinvolle astrologische (zelf)kennis te verkrijgen. In mijn geval (ascendant Kreeft) vind ik het moeilijk om direct kwetsbaarheid te tonen. Schrijven is een manier die voor mij blijkt te werken, om dit tóch te doen.

De volgende blog gaat over sportverslaving.

Het bericht Humor op “niveau” verscheen eerst op Timo Eichholtz (Test).

Deze keer ga ik het hebben over depressie. Niet een klinische, chronische of manische; aan die materie wil en ga ik mij niet wagen. Hiertoe ben ik niet bevoegd, ik heb er geen ervaring mee en weet er niets van af. Vandaar dat ik het liever heb over ‘depressieve dagen’ of ‘donkere wolken’. In mijn geval waren (of zijn) het namelijk vaak donkere wolken, de ene intenser (lees: kutter) dan de andere. Maar uiteindelijk drijven ze altijd weer voorbij, met mijn brainfog in hun kielzog.

Depressieve dagen en perioden werden (of worden) bij mij vooral getriggerd door ‘externe dingen’. Iedereen herkent er geheid wel eentje uit het volgende lijstje: geen geld, geen vaste baan, sollicitaties die op niets uitlopen, een (door omstandigheden) onbeantwoorde liefde die je maar niet kunt loslaten, auto kapot, overlijden van een dierbare of een dierbaar dier (net zo erg!), et cetera.

Materialistisch ingesteld ben ik niet. Maar als je géén geld hebt om bijvoorbeeld de huur te betalen of eten te kopen, dan begint het gebrek eraan je ineens wél te boeien en wordt het toch wel een lastig of zelfs deprimerend verhaal. En in de categorie ‘vrij irritant’: dat er een leuke baan op je pad komt, maar dat je niet beschikt over de gevraagde diploma’s. Niet rond kunnen komen en bepaald werk niet kunnen krijgen heeft door de jaren heen zijn uitwerking gehad op mijn psyche, en hierdoor ook op mijn zelfbeeld. Ik voldeed namelijk absoluut niet aan de ‘voorwaarden’ om in deze maatschappij te worden gezien als succesvol.

Zeker, ik ben zelf degene geweest die vroeger heeft lopen aankloten en daardoor geen serieuze diploma’s heeft gehaald. Alleen neemt dat niet weg dat het een x aantal jaar later wel extreem klote kan zijn. Wéér een afwijzing… En maar zogenaamd gemotiveerd door blijven solliciteren. Destijds was ik oprecht gemotiveerd om iets nieuws aan te gaan. En ik ben van mening dat ik vaak ook wel over de capaciteiten beschikte om het werk aan te kunnen. Maar de kansen kwamen gewoon niet tot uiting. De grote boosdoener was mijn CV, waar je over het algemeen geen u tegen zegt: veel verkloot, verslaafd geweest en niet veel kunnen afmaken daardoor.

Een vast inkomen en goed rond kunnen komen zonder zorgen te hebben, staan in deze tijd eigenlijk synoniem voor lévenszekerheid. Het gebrek eraan is vrij stressvol en was voor mij een van de grootste oorzaken om een gedeprimeerde fase in te duiken, headfirst. Vervolgens vielen er nog wat van die ellendige brieven in de brievenbus die duidelijk maakten dat het maatschappelijk gezien nog best een rommeltje was. Soms met wat dwingend gelul erop als er iets betaald moest worden: ‘in de naam van de koning’, bijvoorbeeld. Die druk helpt natuurlijk enorm en werkt gelukkig totaal niet stressverhogend! En dan hebben we ook nog de huidige huurprijzen, die zo hoog zijn dat de Burj Khalifa in Dubai er baby bij is. Maar ik heb gelukkig wel een dak boven mijn hoofd…

Timo, je zit echt gruwelijk hard te zeiken en te piepen! Wat is er nou écht aan de hand? “Het is de schuld van Saturnus! Die maakt een transit over mijn zon. Ik kan er dus niks aan doen. Nee, oké, ik ‘ben’ depressief, ik word tegengewerkt door alles en iedereen, alles is gewoon kut en het kan me allemaal gestolen worden.” Super constructief en volwassen natuurlijk om zo tegen de zaken aan kijken. Wat ga je eraan doen, Timo? “Ik doe even he-le-maal niks meer, mijn huis is een teringzooi en ik ga lekker in bed liggen. En de gordijnen houd ik ook potdicht, want die zon, dat licht van het leven, doet gewoon zeer aan mijn ogen. Bah.”

Dit is één manier om met een depressieve periode om te gaan. Alleen: hiermee wordt het alleen maar erger, want het negatieve wordt zo gevoed. Trust me, ik heb dit vroeger tot in den treure geprobeerd. En dan lag ik het liefst ook nog in bed te knuffelen met een fles drank.

Tegengas geven, Timo! Ik hoor de stem van mijn oude mentor dat letterlijk zeggen in mijn hoofd. Zéér irritant. En ja, lekker makkelijk gezegd… Maar hij heeft wel gelijk. Als ik me in zo’n donkere periode bevind, moet ik in actie komen. Dan moet ik exact het tegenovergestelde doen van wat de donkere wolken in mijn brein mij willen wijsmaken. Erover praten met iemand kan helpen. Dan voel ik me even gezien en gehoord, en ben ik eventjes uit de ellendige ‘gedachteloops’. Ook helpt het om (met grote tegenzin) te gaan wandelen of sporten, al lukt me dit niet altijd. Er zijn genoeg dagen geweest dat ik meerdere malen naar de sportschool ben gereden, om vervolgens weer om te keren. Dan kón ik me er gewoon niet toe zetten.

Dan maar nóg meer terug naar de basis. Huis op orde (is hoofd op orde, zeggen ze wel eens). Schoonmaken. Zeker als ik al een paar dagen in dat ellendige ‘energietje’ zit, is mijn hele huis ermee doordrenkt. Wierookje aan of wat salie branden? Dat laatste reinigt de energie… “Nou, dan kan ik wel een oerwoud aan ‘saliebomen’ inhaleren, zoals ik me voel.” Timo, even stoppen met je gezeik. Raap je ballen bij elkaar en zorg dat je je dagelijkse taken gewoon verricht. Wees gewoon even dankbaar voor het feit dat je wakker bent geworden vandaag, clean bent, je tanden hebt gepoetst (hopelijk) en je puinzooi thuis hebt opgeruimd.

Opruimen en schoonmaken helpen echt en zorgen voor een nieuwe energie en frisse start. Daarna even wandelen met iemand die wat beter in zijn of haar vel zit, werkt ook vaak goed. Iemand waar geen onweersbuien of slachtpartijen uit zijn of haar mond komen tijdens het praten. En erop vertrouwen dat het goedkomt, want dit soort dagen gaan echt weer voorbij, al voelt dat op die momenten absoluut niet zo. Vertrouwen houden en de rit soms ook gewoon uitzitten.

Even terug naar de beschuldiging richting Saturnus. Die slaat natuurlijk nergens op. Maar zodra ik nu ga uitleggen dat het stiekem tóch een beetje zo werkt, zullen er geheid mensen zijn die nu afhaken met lezen. Maar goed, dat zij dan maar zo. Al een aantal jaar verdiep ik me serieus in astrologie. Vaak is er in tijden van depressie, tegenslag, beklemming en mislukkingen een (tijdelijke) invloed van Saturnus. En dat gebeurt met een reden.

Vaak remt Saturnus inderdaad enorm af en zorgt voor een neerslachtig gevoel. Maar eigenlijk vraagt deze planeet je om door het stof te gaan. Hard te werken, misschien tijdelijk zelfs te kruipen, om te laten zien hoe graag je iets écht wilt. Het gebrek aan energie, waarvoor Saturnus ook verantwoordelijk kan zijn, zorgt dat de focus alleen komt te liggen op de dingen die écht belangrijk zijn. Hij vraagt je verantwoordelijkheid te voelen én te nemen en hard voor iets te werken. En dán beloont hij je. Doen we niet wat deze energetische invloed van ons vraagt, dan krijgen we het in de toekomst gewoon opnieuw op ons bordje geserveerd, als Saturnus weer eens ergens voorbijkomt.

Dus niet zeiken, doen wat nodig is en straks schijnt het zonnetje weer. Misschien morgen al. “Ja, maar we wonen in Nederland. Het is hier al acht maanden lang herfst…” Timo, bek houden nu!

Het bericht “Depressie” verscheen eerst op Timo Eichholtz (Test).

Het is voor mij onmisbaar en zelfs een van de allerbelangrijkste ingrediënten van mijn leven: muziek. Ik zou bijna durven stellen dat het leven zónder voor mij niet de moeite waard is. Ik gebruik het continu om ‘goed in mijn gevoel’ te komen of te blijven, of om rust en balans te creëren. En zelfs om in hogere sferen te komen. Er staat bij wijze van spreken altijd wel íéts van muziek op bij mij. Dat muziek bepaalde emoties kan oproepen, is natuurlijk allang bekend. Maar maak je het zelf wel eens mee, dat een bepaald nummer, of een bepaalde toon, per direct de meest diepe en verstopte emoties bij je naar boven ‘trekt’? Het zijn zeldzame en erg persoonlijke nummers, waarvan ik ze met niemand deel. “Mijn” stukje. De emoties die gevoeld kunnen worden tijdens die bepaalde nummers zijn té intens en privé om met anderen te delen. Van de duizenden nummers die er zijn, penetreren er maar een paar écht diep in die emotionele wereld; Ze raken de ziel.

Tijdens het clean leren leven gebruikte ik muziek om met mijn agressie om te leren gaan, om te kunnen komen bij de laag ónder die agressie: verdriet. Op momenten dat ik letterlijk vastzat van woede, zette ik een bepaald nummer op om te ‘breken’, zodat ik de emoties op een gezonde manier kon verwerken. Agressie, in de mate dat ik die kon (en heel soms nog steeds kan) ervaren, voelt namelijk écht niet lekker, is zeer duister van aard en bovendien dé trigger om alles weer even lekker te gaan verneuken of, zoals voorheen, hardcore te gaan gebruiken. Achteraf gezien heb ik nooit op ‘zuiver verdriet’ gebruikt. Het was voor mij alleen onmogelijk om verdriet, en dus kwetsbaarheid, te tonen naar anderen. Agressie was ‘veiliger’, een goed geolied beschermmechanisme. Eigenlijk gewoon een oplossing die averechts werkte op de lange termijn, net zoals bij gebruiken het geval is.

Het is voor mij zelfs zo dat een craving, de trek in drugs of alcohol, niks meer is dan vastzittende emoties; als een onuitwarbare knoop. Een heel irritant en onrustig gevoel. Huilen, wat ik dus vaak met muziek voor elkaar kreeg, hielp me dan − en doet dit, indien nodig, nog steeds. Hierdoor verdwenen de cravings vrijwel direct, lukte het me om clean te blijven en geestelijk weer in balans te komen. Voor die dag dan, want dit is een proces dat ik door de jaren heen vaak heb moeten herhalen.

Muziek is voor mij dus een krachtige tool om mijn emoties te kunnen reguleren. Het kan zelfs emoties forceren. In de goede zin van het woord. Uiteraard kan het ook de tegenovergestelde kant op werken en mijn agressie vergróten, wat natuurlijk nooit handig is. Op zo’n moment luister ik dan naar heel andere muziek, naar keiharde rauwe teringherrie om precies te zijn. Soms zet ik dit op tijdens het trainen, bijvoorbeeld, en dan is het onschuldig van aard. Maar het kan ook zijn dat ik dit soort muziek opzet als ik interne pijn voel en mij daarvan wil dissociëren. Niet handig, want het voedt mijn donkere state of mind dan enorm. Het werkt dan juist agressieverhogend en dus pijnvermijdend. Maar goed, ik ben nog lang geen verlichte geest en maak ook nog gewoon ‘fouten’. Het resultaat is alleen wel dat ik vervolgens alsnog met de onopgeloste emoties die eronder zitten, moet gaan dealen. Pure uitstel van executie dus.

Inmiddels ben ik alweer een paar jaartjes ouder en de afgelopen jaren heb ik nog wel de nodige ellende meegemaakt. Zoals iedereen. Maar gelukkig is mijn agressie enorm op de achtergrond geraakt. Er is dus ook minder verdriet. Er heeft veel heling plaatsgevonden. Het is allemaal veel stabieler. Soms gebeurt er nog wel eens iets, een bepaalde heftige trigger die oud zeer raakt, en dan komt altijd eerst weer de agressie. Dit is en blijft een oeroud beschermingsmechanisme van mij. Mensen die mij kennen zien het direct aan de blik in mijn ogen als ik op zo’n moment in de sportschool ben, om mezelf af te reageren. Al is het tegenwoordig gelukkig wel gemakkelijk om mijn woede niet meer te uiten op een verkeerde manier. Het is ‘gewoon’ zaak om naar de pijn eronder te gaan en niet iemand, of mezelf, te vernietigen.

Het bericht Muziek als (zelf)therapie verscheen eerst op Timo Eichholtz (Test).

Loslaten en onthechten. Als er voor mij iets moeilijk is geweest in mijn leven, dan is dát het wel. Vooral als het om personen gaat. Zodra iemand in mijn hart of inner circle zit, lijkt het onmogelijk om deze persoon nog los te laten. Hiermee bedoel ik zowel vrienden als liefdesrelaties.

Toen ik voor het eerst clean werd, was het moeilijkste onderdeel van mijn herstel misschien wel om de vrienden, die ik nog over had, los te laten. Dit gebeurde dan ook niet zonder slag of stoot en er waren de nodige terugvallen voor nodig om in te zien dat het moest gebeuren. Zelf dacht ik natuurlijk dat ik nog wel met ze om kon blijven gaan, stronteigenwijs als ik was. Ik moest op de harde manier leren dat dit geen optie meer was. Naarmate mijn herstel vorderde en ik mijn pad volgde, bleken er steeds minder overeenkomsten tussen mij en mijn oude vrienden te zijn. Het onthechtingsproces had zijn werk, door de jaren heen, gedaan.

Maar dat proces was ontzettend moeilijk, pijnlijk, verdrietig en eenzaam. Want wie was Timo zonder die gasten? Of: wie was Timo zonder zijn door de jaren heen opgebouwde imago? Dat uiteraard sterk was verweven met de oude kringen. Er moest dus niet alleen onthechting plaatsvinden tussen mensen, maar tegelijkertijd ook met mijn eigen gedrag en imago. En of dat imago nou goed of slecht was, maakt voor het proces niets uit.

Wat ik niet had verwacht was dat ik ook later in mijn leven nog mensen zou moeten loslaten. Belangrijke mensen, soms mijn beste vrienden in een periode dat het ‘gewoon goed’ met me ging. Vriendschappen die om bepaalde redenen gewoon op waren of niet meer werkten. Doodgebloed? Terwijl ze tot dan toe het allerbelangrijkst waren geweest voor mij. Déze processen waren pas pijnlijk, want er was voor mij niet eens een duidelijk aanwijsbare reden voor, zoals wel het geval was geweest bij het loslaten van mijn vroegere vrienden. Die waren namelijk gewoon niet goed voor mij (en ik niet voor hen). En hoe moeilijk ook, bij het verbreken van die vriendschappen was het tenminste wel dúídelijk en begrijpelijk waarom het ‘klaar’ moest zijn.

Zodra ik moet onthechten van iemand (of iets) die (of wat) mij dierbaar is, is er eerst vooral sprake van extreem veel verzet tegen de op handen zijnde verandering. Dat gepaard gaat met de dwang om het veranderingsproces tegen te gaan en alles onder controle te willen houden. Controle die op zichzelf trouwens al een illusie is. En vanuit angst wordt aangestuurd, uiteraard, om het bekende of vertrouwde maar niet kwijt te raken. Nadat het verzet mij te veel pijn heeft opgeleverd, breek ik, geef ik op een gegeven moment op en verzet mij niet langer. En dan kom ik uit bij wat daaronder zit: verdriet en rouw.

Bij het onthechten van bepaalde personen kan er ook sprake zijn van (gevoelsmatig) een gebroken hart. Zodanig dat ik het hartzeer letterlijk voel in mijn borstkas. Dit proces kan ik niet anders omschrijven dan als een ‘spiritueel proces’. Een stuk in mij identificeert zich met de personen aan wie ik gehecht ben geraakt. En zodra die persoon dan uit mijn leven verdwijnt, gaat er een stukje (identiteit) in, of zelfs van, míj dood. Een stukje Timo sterft dan. Dit is wat onthechting voor mij inhoudt. Het is eigenlijk niet anders dan een rouwproces waarin een deel van mijzélf sterft. Het heeft nooit zoveel met de ander te maken, eigenlijk…

Tijdens zo’n rouwproces, of onthechtingsproces, komt er naast de voelbare leegte ook een bepaalde ruimte vrij. Ruimte voor iets nieuws, want iets ouds moet eerst afsterven om iets nieuws toe te kunnen laten. De laatste jaren waren bepaalde (goede!) vriendschappen al een tijdje aan het veranderen. Maar eigenlijk was ik zélf degene die veranderde, wat weer zijn invloed had op bepaalde banden.

Achteraf gezien is een onthechtingsproces vaak al een tijdlang aan de gang, maar dan in ons onbewuste. Wat ik heb geleerd is dat als zo’n proces genegeerd wordt, er vaak een gebeurtenis (projectie) plaatsvindt zodat het proces als het ware in het bewuste wordt ‘geslagen’. Bijvoorbeeld door een ruzie om iets belangrijks. Het onbewuste proces móét namelijk plaatsvinden en vaak is daar dan een crisissituatie voor nodig. Hierdoor kan het niet meer bij het oude blijven. Tijd om verder te gaan, uitgeleerd met elkaar. Pijnlijk en ellendig. Maar waar een deur dichtgaat, gaat er ergens anders altijd weer een nieuwe open…

Het bericht Onthechten/loslaten verscheen eerst op Timo Eichholtz (Test).